Rozdział 18.

-Uhmm. - Dobiegł mnie głos. - Przepraszam. Drzwi były otwarte, więc wszedłem. Ale chyba przeszkadzam. - Znałam ten głos. Głos który tak bardzo kochałam przez tyle miesięcy. Moje serce zaczęło mocno bić. Oderwałam się od Jaśka i spojrzałam w stronę gościa. 

-Damian? 

-Damian?- Nie mogłam uwierzyć. Jasiek był tak samo oszołomiony jak ja. Pomógł mi stanąć na podłodze. Nie musiałam mówić Jankowi kto to. Dobrze wiedział, że to właśnie ten Damian. 

-Wróciłem do domu... - Posłał mi uśmiech.- Pierwsze co zrobiłem to przyjechałem do Ciebie... Ale teraz rozumiem, że to był zły pomysł. - Pokazał ręką na Jasia. - Lepiej już pójdę. 

-Nie... Damian!- Nie wiem jakim cudem zdołałam się odezwać. Chłopak odwrócił się, widać było zmieszanie i smutek na jego twarzy. Chciałam za nim pójść, przytulić się do niego, lecz przytrzymał mnie Jaś. 

-Nie idź za nim.- Odwrócił mnie w swoją stronę, tak że widział moją twarz. Jego oczy pokazywały smutek i strach. Strach, chociaż nie wiem dlaczego. - Zapomniałaś co on ci zrobił? Jak cię zostawił dla innej? Wyjechał zapominając o tobie.- Po moim policzku pociekły pierwsze łzy. Łzy które trudno było zahamować. Nie chciałam płakać przy Jaśku, lecz nie utrzymałam ich. 

-To nie powinno się stać. - Zaczęłam się wyszarpywać z uścisku Jaśka. 

-Martyna? - Był zdziwiony. - Co ty wygadujesz?

Perspektywa Jasia. 

Przytulałem Martynę, lecz ona zaczęła mi się wyrywać. Cała się trzęsła, płakała. Wiem, że Damian był dla niej bardzo ważny, ale zdradził ją, zostawił tak wspaniałą dziewczynę jak ona dla innej. Zaczęła o nim zapominać, wszystko się dobrze układało, gdy znów się pojawił. Byłem wściekły.

-Nie powinno to się stać.- Powtórzyła i odwróciła się ode mnie. Żałowała pocałunku... Najlepszego pocałunku jaki przeżyłem. 

-Martyna? Proszę nie mów tak. - Byłem zdruzgotany i wściekły. 

-Jesteśmy przyjaciółmi... - Urwała.

-Jesteśmy... Ale nie czujesz niczego więcej? - Odwróciłem ją znów w moją stronę, tak bym mógł widzieć jej wzrok. 

-Nie... - Wypowiadając to kierowała oczy wszędzie tylko nie na mnie. - Za szybko zapomniałam o Damianie... Pojawiłeś się... zapełniałam pustkę tobą. Wymknęła się nam przyjaźń spod kontroli... - Wyszeptała.

-Kochasz go? - Zapytałem. Czułem, że zaraz nie utrzymam emocji. 

-Nie wiem... Mam do niego żal, ale...

Nie wytrzymałem. Uderzyłem pięścią w stół. Martyna się przestraszyła, odeszła ode mnie kawałek. 

-To co? Polecisz do niego? Zaczniesz wszystko od nowa? - Krzyczałem.

-Jasiek!!! - Płakała.- Proszę cię przestań.

-Jesteś głupia jeśli chcesz do niego wrócić. Chcesz przekreślić wszystko między nami dla niego? Dla tego gbura? 

-Co jest między nami? Co? - Patrzyła zimnym wzrokiem. Otarła łzy. Wydawała mi się silniejsza, nie była już bezbronną Martynką. - Jeden pocałunek. Reszta to tylko przyjaźń, ale krótka! Na wakacjach zapomniałeś o mnie, przypomniałeś sobie tylko przed początkiem roku... 

-Tłumaczyłem ci że nie było mnie w mieście.- Wtrąciłem. 

-Cicho siedź... Teraz ja mówię. - Była wkurzona.- Gdy nie patrzę uganiasz się za dziewczynami. 

Nie rozumiałem o co jej chodzi. Zauważyła moje zdezorientowanie i wytłumaczyła. 

-Ta blondynka z długimi nogami. Ładna nie? - Zaśmiała się sarkastycznie. - Jeśli już tak samo zraniłeś mnie jak Damian. A teraz wyjdź z mojego domu!. Nie chcę cię widzieć. - Była wściekła, zresztą jak ja. Wiedziałem, że jeśli tu zostanę pogorszę tylko sytuację. Bez słowa ruszyłem do drzwi. 

Perspektywa Martyny. 

Chłopak wyszedł z trzaskiem drzwi. Nie wiem, co się dzieje. Jasiek jest moim przyjacielem. To za daleko zaszło. Nie wytrzymałam i wygarnęłam mu wszystko. Siadłam na podłodze i zalałam się łzami. Nie było sensu ich powstrzymywać. W moim życiu jest teraz wiele nie przyjemności. Wstałam i wbiegłam po schodach do łazienki. Bez zastanowienia wpadłam do kabiny i odkręciłam wodę. Nie ważne, że stałam w ubraniach. Ważne, że to uśmierza mój ból. W tym tygodniu płakałam przez trzech najważniejszych dla mnie mężczyzn. Tata, Damian, Jaś... Tylko trzej marni mężczyźni, a zmienili moje życie. Wyszłam z kabiny i skierowałam się cała mokra do pokoju. Walić bałagan, walić mężczyzn, walić życie. 

---- 

Co myślicie o zachowaniu Martyny. 

Czy słusznie postąpiła krzycząc na Jasia? 

I jak sądzicie? Co zrobi żeby wszystko było dobrze? 

Mam nadzieje, że rozdział się spodoba :) 

Komentujcie :) 

Rozdział 17.

- Przepraszam - to był Jaś - Nie chciałem żebyś płakała.
- To nie twoja wina - powiedziałam.
- No to teraz opowiesz mi jakim cudem to coś jest na twoim policzku? - zapytał, obejmując mnie ramieniem. Opowiedziałam mu całą historię ze wszystkimi szczegółami i po tym poczułam się o wiele lżej. Wtuliłam się w niego mocniej i siedzieliśmy tak do czasu, aż nie zadzwonił dzwonek na kolejną lekcję.


W ramionach Jasia czułam się bardzo bezpieczna. Jest on bardzo opiekuńczy, wobec mnie i Kingi. Gdy zadzwonił dzwonek na lekcję byłam przygnębiona, ale 45 minut szybko minęło i mogłam znów ujrzeć Jasia. Postanowiłam, że nie poprawię makijażu. Między innymi dlatego, że nie miałam kosmetyków przy sobie. Już w klasie dużo osób na mnie się dziwnie patrzyło, nie chciałam takiego samego efektu na korytarzu, więc napisałam do Jaśka. " Przyjdziesz z Kingą pod moją klasę???." Natychmiast dostałam odpowiedź. " Kingi dziś nie ma w szkole. Myślałem, że wiesz." Jak miałam niby wiedzieć, skoro nie jechałam rano z nimi. Miałam dziwne przeczucie. Niepokoiło mnie to, może za mało jej pilnujemy? Stałam pod klasą myśląc o tym, gdy nagle poczułam uderzenie. Upadłam, byłam oszołomiona. Musiała minąć chwila, aż dotarły do mnie jakieś słowa. 

-Nic Ci nie jest? - Rozległ się jakiś męski głos. 

-Trochę boli mnie głowa, ale jest okej. - Moje oczy powędrowały na twarz chłopaka. Od razu rozpoznałam tą twarz. Dostałam od gościa na którego wpadłam kilka dni temu. 

-Nie powinnaś stać pod drzwiami. - Odrzekł sarkastycznie. 

-A może jakieś przepraszam? - Byłam poirytowana. Jak on może ? Nie dość, że mnie przewrócił, to jeszcze nie przeprosił. Ja kilka dni temu przeprosiłam, nic mu nie powiedziałam gdy na mnie naskoczył. No może ma rację z tym staniem pod drzwiami, ale to nie oznacza, że nie przeprosi. 

-Przepraszam. Zadowolona? - Posłał mi zniecierpliwioną minę. 

-Tak. - Odburknęłam. Zaczęłam wstawać. On nic nie mówiąc odwrócił się i odszedł jak ostatnio. Gdy stałam już na nogach dobiegł mnie głos Jasia. 

-Martyna! Co się stało? - Był zmartwiony. Spojrzał na moją głowę. Pewnie będzie siniak. 

-Stałam przy drzwiach, gdy jakiś palant wychodził. Uderzył mnie w głowę drzwiami. Nie powiem, że słabo. 

-Masz pecha. - Odparł.- Musisz iść do higienistki. Będzie siniak to pewne, ale ona musi to zobaczyć. - Pociągnął mnie za rękę. - Chodź odprowadzę Cię.  

Ruszyłam z Jasiem. Nie puścił mojej ręki, dopóki nie znaleźliśmy się pod gabinetem. Upierał się, że poczeka na mnie. Piguła dała mi tabletkę na ból głowy i zimny okład na siniaka. Zaproponowała mi wrócenie do domu, ale nie bolało mnie aż tak. Wychodząc z gabinetu Jasiek znów złapał mnie za rękę. Zaprowadził mnie pod klasę i przytulił. Miał odejść, gdy zawołałam za nim. 

-Jasiek. Co ty na to, aby odwiedzić Kingę ? 

-Też o tym myślałem, ale nie proponowałem bo może boleć Cię głowa. 

-Spokojnie. - Uśmiechnęłam się. - To jak po lekcjach? 

-Tak. - Odparł. 

Kilka lekcji później. 

Lekcję się skończyły, więc wyszłam na parking. Czekałam na chłopaka. Długi czas się nie zjawiał. Oparłam się o auto i wystawiłam twarz na słońce. Dzień pomimo pory prawie jesiennej był bardzo ciepły. Ból głowy minął, więc spokojnie mogłam jechać do Kingi. 

Długi czas stałam na parkingu, mój wzrok w końcu powędrował na wejście do szkoły. Akurat wychodził z niej Jasiek, w towarzystwie tej blondynki. Odprowadził ją do jej auta i pożegnał uściskiem. Czy on każdą musi przytulać. W środku mi się zagotowało. Gdy podszedł do mnie starałam się tego nie okazywać. 

-Przepraszam, że tak długo musiałaś czekać. - Posłał mi uśmiech. 

-Spoko. Lubię stać w słońcu. - Odparłam oschle. - Otworzył mi drzwi i powoli ruszyliśmy w stronę domu Kini. 

Do domu wpuścił nas jej ojciec i zaprowadził do jej pokoju. 

-Hej. - Przywitałam się z Kingą. Leżała na łóżku. Wyglądała okropnie. Rozchorowała się i dlatego jej nie było. 

-Cześć. - Przytuliłyśmy się. 

-Jak się czujesz? - Zapytał Jasiek. Ona zobaczywszy go rozpromieniła się. 

-Szczerze? Źle. Wszystko mnie boli, bez wyjątku. 

-Spokojnie. Kilka dni i przejdzie. - Uśmiechnęłam się. 

-Ja myślę. - Odwzajemniła uśmiech. - Dłużej tu nie wytrzymam. - Współczułam Kini. Ma cały dom na głowie, a jeszcze ta choroba. 

Posiedzieliśmy u niej jeszcze pół godziny. Była bardzo zdziwiona moimi siniakami. Ale później zaczęliśmy się z tego śmiać. Bardzo szybko zleciał ten czas, ale Kinga potrzebowała odpoczynku, więc musieliśmy się zbierać. Jaś odwiózł mnie do domu. Zaprosiłam go do siebie. Mama miała dziś zostać w pracy do północy. Jak zawsze z resztą, więcej czasu spędzała w firmie niż w domu. Jasiek bez zastanowienia zgodził się. Weszliśmy do domu i postanowiliśmy zrobić razem obiad. Dość długo nam to zajęło. Jaś jest beznadziejnym kucharzem. Większość musiałam robić sama. Mimo to było bardzo wesoło. Gdy wszystko było gotowe zasiedliśmy do konsumowania. Siedząc tak przypomniałam sobie tą dziewczynę, jak ją uściskał. Byłam na niego o to wściekła, a teraz z nim się śmieję. Stałam się smutna, on to od razu zauważył. 

-Ej, Martynka. Co się dzieje? 

-Nic wszystko w porządku.- Skłamałam. 

-Właśnie widzę jak w porządku. - Był zmartwiony. 

-Przypomniałam sobie o czymś. - Nie chciałam mu o tym mówić. 

-O czym? Mogę wiedzieć? 

-Nie. 

Po mojej odmowie nie rozmawialiśmy więcej. Zjedliśmy w ciszy. Musiałam pokazać, że wszystko jest okej, więc odezwałam się pierwsza. 

-Było dobre. Teraz myjesz. - Uśmiechnęłam się. 

-Dlaczego ja? - Zrobił smutną minę. 

-Bo ja robiłam obiad. 

-Ja też. - Zaczął się bronić. 

-Haha. Nooo nie zupełnie. - Odparłam śmiejąc się. 

-To niesprawiedliwe. - Wyglądał teraz jak małe dziecko. 

-No dobrze. - Wpadłam na pomysł. - Ja przygotuję Ci wodę i będę wycierać. Ty myjesz. 

-No dobra. - Poddał się. 

Wstałam od stołu zabierając ze sobą swój talerz. Puściłam wodę, nalałam też trochę płynu, dzięki czemu pojawiła się piana. Chciałam się wycofać, gdy na biodrach poczułam ręce. Zanim się spostrzegłam siedziałam w wodzie. 

-Jasiek!!! Ty debilu. - Krzyczałam. - Znowu? Wymyśl coś nowego. - On śmiał się jak głupi. 

-To wcale nie śmieszne!!! Puść mnie!. - Dalej krzyczałam. 

-Jest i to bardzo. - Powoli uspokajał się. - Ciii. Nie krzycz. 

-To mnie wypuść. - Powiedziałam nieco spokojniej. 

-Za chwilę. - Spojrzał mi w oczy. Widać było u niego radość. Spadł mi kosmyk włosów na twarz, on jednym ruchem założył go za ucho. Ciągle patrząc mi w oczy powoli przybliżał się. Zanim się spostrzegłam jego usta wylądowały na moich wargach. Z początku pocałunek był delikatny, z chwilą coraz łapczywy. Świat zaczął wirować wokół nas. Dalej siedziałam w wodzie, lecz tym razem to mi nie przeszkadzało. Chciałam, aby to trwało wiecznie. 

-Uhmm. - Dobiegł mnie głos. - Przepraszam. Drzwi były otwarte, więc wszedłem. Ale chyba przeszkadzam. - Znałam ten głos. Głos który tak bardzo kochałam przez tyle miesięcy. Moje serce zaczęło mocno bić. Oderwałam się od Jaśka i spojrzałam w stronę gościa. 

-Damian??? 

--- 

No i jest :) 

Po długiej przerwie. Przepraszam ale mam problemy z komputerem i telefonem. Ale spokojnie napisałam już kilka rozdziałów i jeśli będzie możliwość przepiszę je i dodam :) 

Wybaczcie opóźnienia :) 

Mam nadzieje, że spodoba wam się długi rozdział :) 

Komentujcie czy się podoba, lub czy nie :) 

Rozdział 16

"Mama zamilkła. Na jej twarzy zaobserwowałam gniew, nie na mnie lecz na ojca. 
-Nie powinnaś tak mówić. Nie tak cię wychowałam, lecz rozumiem twój ból. Tylko to cię usprawiedliwia. - Popatrzyłam w jej oczy, widać było w nich smutek.- Lecz musisz przeprosić tatę i Blankę. 
-Nie. - Krzyknęłam. - Nie po tym wszystkim co nam wyrządzili.
-Dobrze. Przeprosisz gdy będziesz gotowa, lecz musisz to zrobić.- Była nieugięta.- A z twoim ojcem porozmawiam. 
-Nie... to już nie mój ojciec."


Perspektywa Martyny: 

Po skończonej rozmowie, udałam się do swojego pokoju. Wzięłam szybki prysznic i padłam na łóżko. Niestety, po przeżyciach dzisiejszego dnia za nic nie mogłam zasnąć. Przekręcałam się z boku na bok, ale to nic nie dało.
Kiedy wreszcie ogarnął mnie sen, zaczęły śnić mi się koszmary. Zerwałam się z łóżka. Na zegarku wybiła 3:46.

Kilka godzin później:
 Rano wstałam bardzo niewyspana. Jak na złość bolała mnie też głowa. Czułam się jak wrak człowieka. Niedługo przed 7 do mojego pokoju zaglądnęła mama.
- Hej córciu, widzę, że już nie śpisz- powitała mnie.
- Tak, nie mogłam spać całą noc i teraz w ogóle się źle czuję - odpowiedziałam.
Wyszłam spod kołdry, aby przejrzeć się w lustrze. 
- O nie! - krzyknęłam z żalem - Mamoo!
- Co się stało? - powiedziała ze strachem w głosie.
- Mamo, patrz, co on mi zrobił. Ja nie mogę iść w takim stanie do szkoły! - byłam załamana.
-Hm...- zastanawiała się nad czymś przez chwilę- Jeżeli chcesz możesz dziś zostać w domu, bo i tak źle się czujesz, z tego co mówiłaś. Tak więc nie ma sensu, żebyś się w szkole męczyła.
- Dziękuję!- przytuliłam ją bardzo mocno - Dziękuję.
- No słoneczko, ja muszę lecieć do pracy, bo się spóźnię- powiedziała ze śmiechem, uwalniając się z mojego uścisku.
- Pa,mamo -pocałowałam ją w policzek - Miłego dnia.
Gdy usłyszałam jak zamyka drzwi, przebrałam się w zwykłą koszulkę i spodenki, i zbiegłam po schodach. Skierowałam się do kuchni, aby zrobić sobie śniadanie. Zdecydowałam się na jajecznicę. Najpierw jednak nalałam sobie soku pomarańczowego do szklanki. Nagle usłyszałam dzwonek mojego telefonu. Szybko przebiegłam dystans dzielący mnie i mój pokój. Z początku nie wiedziałam gdzie podział się mój telefon,ale trafiłam na niego. Leżał przywalony książkami. Niestety, nie zdążyłam odebrać. To był Jasiek. 
"Ciekawe czego ode mnie chciał"- pomyślałam. Nie zamierzałam oddzwaniać, nie miałam zamiaru opowiadać o tym wszystkim. Gdy już zjadłam śniadanie, postanowiłam oglądnąć jakąś komedie. Chłopak dzwonił do mnie jeszcze kilka razy, ale ja nie byłam gotowa na rozmowę z nim. Po jakiejś godzinie film mnie kompletnie znudził i wzięłam do rąk książkę. Bardzo się wciągnęłam w historię głównej bohaterki, tak bardzo, że nawet nie usłyszałam kiedy wróciła mama. Zapomniałam ugotować obiad dla nas dwóch. Całe pół dnia spędziłam w pokoju. Mówi się trudno, rodzicielka na pewno mnie zrozumie. Zbiegłam na dół, aby się z nią przywitać.
- Ten twój kolega, jak mu tam, chyba Jasiek pytał się o Ciebie - zaczęła.
- Serio? Co mu powiedziałaś? - byłam zaciekawiona.
- Że się źle czujesz, powiedział, że może wpadnie później - odpowiedziała.
- Nie, nie, nie! Mamoo, jakby przyszedł... Powiedz, że śpię. Dobrze? - poprosiłam- Nie chcę żeby mnie widział w takim stanie, rozumiesz?- Powiedziałam, wskazując na swój obity policzek.
Kobieta pokręciła najpierw głową, ale się zgodziła.

Perspektywa Jaśka:

Byłem na serio zaniepokojony. To dziwne, że nie było Martyny w szkole, i jeszcze na dodatek nie odbiera telefonu. A może jej się coś stało?- pomyślałem. Widziałem mamę dziewczyny, ona też była dość "dziwna". Chodzi mi o jej zachowanie, była tajemnicza, jakby trochę wybita z rytmu? Gdy ją spotykałem zawsze wracała do domu z uśmiechem na twarzy. Może ma kłopoty w pracy? Eh, nie mogę się tym tak zamartwiać. Bardziej interesuje mnie Martyna, w sumie to jej mama powiedziała, że źle się czuje. Ale czy to jest prawda? Muszę ją odwiedzić. Pięć minut później stałem pod drzwiami jej domu. Zadzwoniłem dzwonkiem, usłyszałem dźwięk otwierających się drzwi. Zobaczyłem tam mamę Martyny.
- Dzień dobry- powiedziałem niepewnie, rozglądając się czy gdzieś nie ma dziewczyny.
- Witaj Janku, przepraszam cię, ale Martysia teraz śpi, jeżeli chciałeś ją odwiedzić- odrzekła. Z początku myślałem, że to prawda, ale oczy kobiety mówiły coś innego. No tak, oczy to lustro duszy, w nich widać wszystko. Widocznie Martyna nie chciała się ze mną spotkać. 
- Ah, to ja już pójdę. Do widzenia. - pożegnałem się zrezygnowanym głosem.
- I jeszcze coś - usłyszałem kobiecy głos - Jutro jej też nie będzie w szkole, tak więc na nią nie czekaj.
- Dobrze- odpowiedziałem i skierowałem się w stronę swojego domu.
Teraz to się naprawdę martwię. A co jak jej nie ma w ogóle w domu? Może ktoś ją porwał? Moją głowę zasnuwały same czarne scenariusze. Kingi też nie było dziś w szkole, cholera, a jak Marcin je dorwał w swoje ręce? Koniec, te myśli mnie wykończą, wszystko jest dobrze. Przez resztę dnia nie mogłem się na niczym skupić, byłem strasznie rozkojarzony.

Następnego dnia

Perspektywa Martyny:


Czułam się źle, oszukując Jasia, ale nie mogłam. On to zrozumie, ja to wiem. Tak jak powiedziała mama zostałam w domu. Dzisiaj ugotowałam na obiad zupę pomidorową, po czym wróciłam do lektury książki. Na szczęście moja opuchlizna na policzku zmalała, ale ślad nadal był widoczny. Postanowiłam, że nie będę siedzieć cały tydzień w swoim pokoju. Mam zamiar iść jutro do szkoły, ale tak, żeby zrobić małą niespodziankę Jaśkowi. Tylko będę musiała coś zrobić z tym siniakiem. Spakowałam wszystkie książki i zeszyty, a potem powiedziałam mamie o tym co planowałam. Nie spotkałam się z jej odmową. Nawet sama zaproponowała, że pomoże mi jutro zakryć fioletowy ślad na policzku.

Nazajutrz rano:
Wstałam wypoczęta. Ubrałam się, zjadłam śniadanie i poszłam do mojej mamy. Zrobiła mi bardzo profesjonalny makijaż, taki, że nie było widać najmniejszego śladu po uderzeniu.
- Dziękuję mamuś- ucałowałam ją w policzek- Muszę już lecieć.
- Miłego dnia- powiedziała mama, a ja wyszłam z domu. Postanowiłam się przejść, do szkoły nie miałam aż tak daleko, a pogoda sprzyjała. W szkole jakoś nikt nie przejmował się tym, że wróciłam. Nie spotkałam się jeszcze ani z Jaśkiem, ani z Kinią. Na pierwszych dwóch lekcjach miałam WF. Tak, lubię ćwiczyć i to robiłam. Moim zdaniem, branie zwolnień z tych zajęć było czystą głupotą. Dzisiaj graliśmy w siatkówkę, tego mi brakowało. Gdy już zakończyliśmy, poszłam się przebrać do szatni. Wychodząc z niej, zobaczyłam chłopaka. Ucieszyłam się, gdy okazało się, że on mnie również dostrzegł. 
- Hej mordko - powiedział. Brakowało mi jego głosu.
- Cześć- przywitałam się z uśmiechem, wtedy on podszedł bliżej i mnie przytulił, jednocześnie ja otarłam się policzkiem o jego ramię. Syknęłam. 
- Co jest?- usłyszałam zatroskany głos Jaśka.
- Nie, nie. Nic.- czułam, że on za chwilę się wszystkiego dowie. No i wykrakałam, pięknie!
- Co ty masz na policzku, do jasnej cholery!?- krzyknął.
- To tylko siniak. Jasiek, spokojnie. - próbowałam go uspokoić.
- Ja mam być spokojny?! Jak, powiedz mi jak?!- nadal podnosił głos.
Nie wytrzymałam tego, nie lubię jak ktoś na mnie krzyczy, po prostu jestem zbyt wrażliwa. Do moich oczu napłynęły łzy. Popatrzyłam do góry na chłopaka i uciekłam. Ciężko mi było przepychać się przez tłum, ale udało się jakoś. Dotarłam na schody prowadzące do biblioteki. Teraz to już ryczałam jak bóbr. Po chwili poczułam kogoś obecność, niestety obraz był zamazany przez rzekę łez.
- Przepraszam - to był Jaś - Nie chciałem żebyś płakała.
- To nie twoja wina - powiedziałam.
- No to teraz opowiesz mi jakim cudem to coś jest na twoim policzku? - zapytał, obejmując mnie ramieniem. Opowiedziałam mu całą historię ze wszystkimi szczegółami i po tym poczułam się o wiele lżej. Wtuliłam się w niego mocniej i siedzieliśmy tak do czasu, aż nie zadzwonił dzwonek na kolejną lekcję.




--------------------
No i mamy nowy rozdział! :>
Dziś pisany przeze mnie ( to mój drugi rozdział)
Mam nadzieję, że się podoba :)
Komentujcie i piszcie co myślicie :)
Zapraszam na aska :)
Miłego czytania ;*
Aga :>

Rozdział 15

Wyszła z klasy. Ja dokończyłem pakowanie i także wyszedłem. Pod klasą czekała na mnie Kinga. Ruszyliśmy w milczeniu w stronę wyjścia. Po drodze doszła do nas Martyna i razem weszliśmy na parking do mojego auta. 

Dwa dni później.

Perspektywa Martyny.
Jak w pierwszy dzień, jechałam i wracałam z Jasiem. Kinga z resztą też. Jak pierwszego dnia także pilnujemy Kingi, ale też jak w pierwszym dniu wrażenie obserwowanej nie ustało. Dziwne to, ciągle dzieje się to samo. No może oprócz nauki. Nauczyciele nie dali nam dużego luzu. Już wczoraj dostałam duże zadanie domowe i zostały zapowiedziane kartkówki z "tamtego roku". Niby nauczyciele chcą sprawdzić co pamiętamy, ale zdaje mi się, że chcą nam postawić pierwsze jedynki, a nie mają z czego. Siedziałam na podłodze w pokoju i skupiałam się nad durną chemią. Nigdy jej nie lubiłam, no może w gimnazjum, ale te wszystkie sole i kwasy są okropne. Najśmieszniejsze jest to, że tego nie cierpię a spokojnie mogłabym mieć przynajmniej czwórkę. No cóż... Poczułam głód, więc wstałam i skierowałam się do kuchni. Mama mówiła, że będzie dziś wcześniej, więc postanowiłam zrobić naleśniki. Jak przyjdzie będą jeszcze ciepłe. Wyciągnęłam mleko, jajko i cukier, sięgałam po mąkę, gdy w domu rozległ się dzwonek do drzwi. Pewnie przyszedł Jaś, więc podeszłam do drzwi i je otworzyłam. Jednak to nie on w nich stał...
-Cześć córeczko. - Uśmiechnął się do mnie mężczyzna, którego dawniej bardzo kochałam, a teraz nienawidzę.
-Hej.- Odburknęłam.
-Mogę wejść? - Zapytał mnie niepewnie.
-No skoro przyjechałeś. - Byłam oschła. Tyle tygodni nie odzywał się do mnie, przesyłał tylko prezenty, a teraz przyjeżdża. Zrobił to samo co Jasiek kilka dni temu. Interesował się mną, później zapomniał i nagle się zjawia. Ojciec wszedł trochę śmielej.
-Widzę, że coś przygotowujesz.
-Tak chcę zrobić naleśniki DLA MNIE I MAMY. - Powiedziałam ostrzej dla mnie i mamy niż chciałam, lecz niech wie, że dla niego już nie ma miejsca.
-Nie chciałbym się wpychać, lecz mógłbym zostać na kolacji? - Nie chce się wpychać, lecz to robi. Miałam mu to powiedzieć, lecz szybciej dodał.- Tak dawno ich nie jadłem, a ty robisz je najlepiej. - Uśmiechnął się.
-No dobra. Siadaj.- Nie wiem czemu się zgodziłam, może dla tego że jakby nie było jest moim tatą.
On jak kazałam usiadł przy stole, a ja zabrałam się za robienie naleśników. Wiedziałam, że bez powodu tu nie przyszedł, ale na razie nie chciałam wiedzieć po co przyszedł.
-Co tam u ciebie? Jak szkoła ? - Zapytał, tak jakby go to obchodziło.
-Dobrze. W szkole dużo nauki. Norma. Aaa i znalazłam nowych przyjaciół.- Posłałam mu poważne spojrzenie. Coś wiedział o wyjeździe Damiana. Nie można było tego ukryć, że byłam przybita.
-O to wspaniale. - Uśmiechnął się. - Jak mają na imię? I gdzie ich poznałaś? - Pytał to tak jakbym coś dla niego dalej znaczyła, jak za dawnych czasów.
-Jasiek i Kinga. - Nie wiem dlaczego, ale chciałam mu opowiedzieć o nich. Było to dziwne, ale pamiętam jak dawniej rozmawiałam z nim o wszystkim. Po rozwodzie z mamą oddaliłam się od niego. Miałam żal, że nas zostawił. - A poznałam ich nie typowo. - Uśmiechnęłam się na to wspomnienie. - Jaśka, gdy złamałam nogę, pomógł mi, zawiózł mnie do szpitala, a później opiekował się mną, a Kingę w szpitalu. Uderzyłam ją drzwiami.
-Miałaś złamaną nogę ? - Wydawał się oszołomiony. No tak, nie wiedział bo zapomniał o mnie. I czar prysł, nie chciałam mu niczego więcej opowiadać.
-Wiedziałbyś, gdybyś wcześniej o mnie sobie przypomniał. - Byłam wkurzona. Chciałam mu wygarnąć.- Po rozwodzie zapomniałeś o mnie zająłeś się swoją dziewczyną i nowym dzieckiem. A ja ? dostawałam tylko prezenty, ale nie uwagę ojca. - Po moich oczach płynęły łzy. Nie mogłam ich zahamować. - Dziś przyjeżdżasz, bo wielce sobie o mnie przypomniałeś. Czego chcesz ?
-To prawda. Jestem beznadziejnym ojcem. Ale chcę to naprawić, chcę żebyś przyjeżdżała do naszego domu, abyś poznała swojego brata... - Tu urwał. Czyli już mam rodzeństwo.
-Ahh więc o to chodzi. Chciałeś mi przekazać, że już nie jestem jedynaczką. Dziękuję wielce. - Byłam mega wkurzona.
-To też. Ale także przyjechałem, aby cię poprosić o jedną rzecz... - Znowu urwał, był nie pewny.
-No jaką? - Krzyknęłam.
-Chcielibyśmy... Ja i Blanka chcielibyśmy cię poprosić, abyś została chrzestną Bartusia. - Byłam w szoku.
 - Ty to masz tupet. Myślisz, że się zgodzę ? Twoje sny. Po pierwsze o to pyta dwoje rodziców, co twoja dziunia stchórzyła się spotkać z starszym kłopotem? - Krzyczałam.
-Nie nazywaj jej tak!!! - teraz to on krzyknął. - Wiem masz prawo być zła, ale nie o to chodzi. Bała się, że się wkurzysz, i się nie zgodzisz.
-I się wkurzyłam... Może bym się zgodziła gdybyś miał ze mną jakiś kontakt wcześniej, i gdyby ona sama o to mnie zapytała.- A teraz możesz pomarzyć. Nie zostanę chrzestną tego bachora. - Wywrzeszczałam mu prosto w twarz.
-Nie nazywaj go tak. - Warknął mój ojciec.- Chyba nie wiesz co to znaczy.
-Wiem... I będę nazywać i jego bachorem i Blankę jak chcę... Dziunią, babą która zabrała mi ojca, i suk... - Nie zdążyłam tego wypowiedzieć. Poczułam ból w prawym policzku. Ojciec pierwszy raz mnie uderzył.
-Mówiłem nie nazywaj ich tak... Skoro wiesz co znaczy bachor, to wiesz że ty nim jesteś... - Gdy wypowiedział to rozpłakałam się. - On złagodniał.
-Tak masz rację... Jestem bachorem... Nie mam ojca, więc jestem bachorem. - Popatrzył się na mnie z smutkiem.
-To nie tak miało zabrzmieć... - Zaczął się tłumaczyć.
-Ale zabrzmiało. - Trzymałam się za policzek. - Niech pan stąd wyjdzie.
-Jaki pan? - Nie zrozumiał. -Jestem twoim tatą.
-Ja nie mam ojca... - Powtórzyłam- Niech pan wyjdzie.
-Ale... - Drzwi wejściowe się otworzyły. Stanęła w nich mama. Zauważyła mnie płaczącą, z ręką na czerwonym policzku, wrzeszczącą.
-Co tu się dzieje? - Była zaskoczona.- Co ty tu robisz? - odezwała się do tego mężczyzny.
-Ten pan wychodzi. - Powiedziałam.
-Jaki pan ? To twój tata. - Spojrzała na policzek i wkurzyła się. - Ale racja wychodzi.
Wypchnęła go za drzwi się z nim kłócąc. Gdy wróciła mocno mnie przytuliła i zapytała co się dzieje. Nie chciałam tego opowiadać... Przynajmniej na ten moment. Przeprosiłam ją, i poszłam na górę. Już nie byłam głodna, byłam zmęczona. Położyłam się spać, z nie dokończonym zadaniem. Nic mnie wtedy nie obchodziło.

2 godziny później. 
Obudziłam się gdy w pokoju było już ciemno. Spojrzałam na zegar. 21:56. Wstałam z łóżka, ominęłam książki rozsypane na podłodze i wyszłam z pokoju. Zeszłam do kuchni, krzątała się tam mama. Była odwrócona ode mnie plecami, lecz gdy usłyszała moje kroku spojrzała na mnie. 
-Chcesz naleśniki? - Uśmiechnęła się do mnie.- Dokończyłam je za ciebie.
Pokiwałam głową. Podała mi talerz, i zaczęłam jeść. Były doskonałe, jeszcze lepsze od moich. Moja mama dobrze gotowała, lecz rzadko. Gdy ja jadłam ona spokojnie się we mnie wpatrywała. Gdy skończyłam zabrała talerz i zaczęła go myć. 
-Kochanie. -Zaczęła.- Myślę, że powinnyśmy porozmawiać. Najlepiej żebyś mi opowiedziała co się stało. - Przełknęłam głośno ślinę. Nie wiem czy jestem na to gotowa. Ta sprawa mnie bolała. Co jeśli mama mnie nie zrozumie jak ojciec ? Co jeśli tak samo się skończy. Zauważyła moje wahanie i dodała. - Nie będę cię oceniać. Tylko chcę się dowiedzieć czemu masz to. - Wskazała na mój policzek. Jak przypuszczam był fioletowy.
-Dobrze. Ale obiecujesz, że nie będziesz się złościć ? - Ona kiwnęła głową. - To zacznę od początku. Chciałam zrobić dla nas naleśniki, gdy nagle tata przyszedł. Wpuściłam go, on chciał zostać na kolacji. Zgodziłam się chociaż z niechęcią. Zapytał co u mnie, a ja powiedziałam, że mam nowych przyjaciół, wypytał mnie jak ich poznałam, a ja opowiedziałam mu, że wtedy gdy złamałam nogę. On o tym nie wiedział, był zdziwiony, zapytał " Czy miałam złamaną nogę", a ja wybuchłam wygarnęłam mu, że gdyby się mną zainteresował wiedziałby o tym. Ale zapytałam dlaczego tu przyszedł... - Z moich oczu poleciała kolejna porcja łez w tym dniu. - A on mnie prosił, abym została chrzestną jego dziecka... A ja... a ja nazwałam jego dziecko bachorem i Blankę dziunią i suką... - Teraz rozpłakałam się na dobre. Mama słuchała w skupieniu. Dokończyła za mnie. 
-A on ci przywalił ? 
-I nie tylko. - Ocierałam łzy. - Powiedział, że to ja jestem bachorem. 
Mama zamilkła. Na jej twarzy zaobserwowałam gniew, nie na mnie lecz na ojca. 
-Nie powinnaś tak mówić. Nie tak cię wychowałam, lecz rozumiem twój ból. Tylko to cię usprawiedliwia. - Popatrzyłam w jej oczy, widać było w nich smutek.- Lecz musisz przeprosić tatę i Blankę. 
-Nie. - Krzyknęłam. - Nie po tym wszystkim co nam wyrządzili.
-Dobrze. Przeprosisz gdy będziesz gotowa, lecz musisz to zrobić.- Była nie ugięta.- A z twoim ojcem porozmawiam. 
-Nie... to już nie mój ojciec. 


----
Nowy rozdział :) 
Dziś troszkę rodzinnie XD
Jak myślicie Martyna wybaczy tacie i przeprosi go ? 
Piszcie w komentarzach :) 
Wchodźcie też na aska.

Rozdział 14

-To jak idziemy? - zagadnął chłopak. 
-Tak. - Pożegnałam się z przyjaciółmi i ruszyłam w stronę klasy. Przez cały czas ktoś mnie obserwował, tak jak godzinę wcześniej zaczęłam biec. Gdy tak biegłam, pośliznęłam się na czymś rozlanym i spadłam na jakiegoś chłopaka... 

-Jak idziesz dziewczyno? - Dobiegł mnie głośny krzyk, chłopaka. Wyglądał na bardzo wkurzonego, ale nie tylko tym że w niego wpadłam. 

-Przepraszam. - Szepnęłam spokojnie.- Śpieszę się na lekcję i Cię nie zauważyłam. - Przyjrzałam się jemu, był dość wysoki, dobrze zbudowany. Miał brązową czuprynę, dość gęstą i długą, spadającą na niebieskie oczy. Wyglądał dosyć przystojnie. On tylko spojrzał na mnie z pogardą i odszedł. Najpierw na mnie naskakuje, a teraz odchodzi bez słowa. W sumie co mógłby mi odpowiedzieć, w końcu to ja na niego wpadłam, ale mógł sobie darować to spojrzenie. Nigdy nie zrozumiem chłopaków. Miałam już niedaleko do klas, tym razem nie biegnąc skierowałam się pod nią. 

Perspektywa Jasia. 

Szedłem z Kingą w stronę klas, rozmawiając o nauczycielach. Zdawało mi się że coś ją trapi. Chyba chciała mnie o coś zapytać, ale nie mogła się zdecydować. Chciałem ją o to wypytać. 

-Kinga. Stało się coś?

-Nie... dlaczego tak sądzisz? - była rozkojarzona. 

-Bo wydaje mi się, że chcesz mi coś powiedzieć, ale nie możesz. - Uśmiechnąłem się do niej przyjaźnie.- Możesz ze mną o wszystkim porozmawiać. Ze mną i Martyną.

-Tak wiem, ale się wstydzę. - Odparła cicho. 

-Nie masz czego. No pytaj. - Posłałem jej zachęcający uśmiech. 

-Bo chodzi o to... - Wachała się przez moment.- Dlaczego mi właściwie pomagasz? - Powiedziała cicho, ze wstydem w głosie.- Ty mega przystojny i starszy pomagasz młodszej brzydkiej dziewczynie. Nie rozumiem tego, zamiast szukać sobie dziewczyny, zajmujesz się mną. 

- Po pierwsze wyjaśnijmy sobie dwie sprawy. - Byłem zszokowany jej pytaniem.- Po pierwsze. Jesteś śliczna, a nie brzydka. - Uśmiechnąłem się do niej, wywołując u niej rumieniec.- Po drugie. Nie jestem taki żeby mieć w każdej szkole nową dziewczynę. Dla mnie liczy się przyjaźń, a nie związ...- Miałem dokończyć, lecz dziewczyna mi przerwała.  

-No dobrze, ale dalej mi nie odpowiedziałeś na pytanie. 

-Bo nie pozwoliłaś mi dokończyć. Dla mnie nie liczą się związki, lecz przyjaźń bo to jest trwalsze. Znajdę sobie jakąś laskę ładną, ale pustą ona mnie rzuci jak się jej znudzę, a to nie będzie miłość. Przyjaźń jest prawdziwa. - Uśmiechnąłem się szeroko.- A co do tego, że Ci pomagam. Lubię Cię i nie chcę aby coś Ci się stało. Poza tym w przeszłości nie zareagowałem na kogoś kto potrzebował pomocy i źle to się skończyło.- Na jej twarzy zauważyłem smutek.- To nie tak, że dzięki tobie chcę odpokutować winy, ale polubiłem Cię i nie chcę żeby się to tak skończyło. Jeśli Ty i Martyna będziecie miały kłopoty, zawsze wam pomogę.- Byliśmy pod klasą.- Musisz mi uwierzyć i zaufać. 

-Wierzę. - Uśmiechnęła się do mnie.- Dziękuję i przepraszam. - Uścisnęła mnie i poszła do swoich znajomych. Ja też podszedłem do swojej klasy. Usiadłem na podłodze, a do mnie przysiadła się Magda. 

-To twoja koleżanka?- Spojrzała wzrokiem z pogardą. 

-Tak, bo co? - Mój głos zabrzmiał ostro. 

-Nie nic. - Odparła z ironią w głosie. - Jak pierwszy dzień? - Teraz jej głos ociekał słodyczą. 

-Spoko. - Nie miałem ochoty z nią rozmawiać. Starała się być miła, ale mnie tylko wkurzała. Chciała coś jeszcze powiedzieć, ale nie zdążyła, bo nadszedł nauczyciel. 

Gdy wszedłem do klasy zająłem ławkę z dwoma miejscami. Magda już podchodziła, aby usiąść ze mną, ale wyprzedził ją Mateusz. 

-O Jasiek. Dzięki, że zająłeś mi miejsce. - Powiedział to z drwiną w stronę Madzi. 

-A spoko. - Magda zła, odwróciła się i poszła na koniec klasy. - Dzięki stary. Już myślałem, że będzie ze mną siedzieć.- Szepnąłem. 

-Widziałem jak siedziałeś przy niej wkurzony, a domyślałem że będzie chciała się do ciebie teraz przysiąść. Uważaj stary, coś mi się zdaje że ona Ci nie odpuści.

-Nie rozumiem. 

-Nie udawaj głupka. - Posłał mi politowany uśmiech. - Przecież to widać, że ona sobie na  Ciebie wybrała cel.
-Coo? - Byłem naprawdę zdziwiony. 
-Jezu Janek. To Magda... Ona musi mieć każdego, KAŻDEGO.
-A Ty skąd to wiesz? - Parsknąłem. 
-Bo chodziłem z nią, to trochę wiem na jej temat. - Popatrzył się na mnie z dziwną miną. 
-Serio? - Byłem bardzo zdziwiony. 
-Jak mówiłem musi mieć każdego. Mnie też miała. Ale nie chcę o tym mówić. Po prostu uważaj. - Poklepał mnie po plecach.

35 minut później. 
Pakowałem się, gdy poczułem na swoim ramieniu rękę. Odwróciłem się, a za mną stała Magda. 
-Jasiu... Tak myślałam... Co robisz w sobotę wieczorem. - Stała przede mną z niepewną miną. 
-Mmm jestem zajęty.- Nie chciałem jej smucić, ale też nie chciałem się z nią spotkać. 
-Ohh... szkoda. - Jej mina smutniała. Gdyby nie rozmowa z Mateuszem, zrobiłoby mi się jej żal i zaprosił ją gdzieś, ale nie mam zamiaru. - Może innym razem. No to pa.- Pożegnała się.
Wyszła z klasy. Ja dokończyłem pakowanie i także wyszedłem. Pod klasą czekała na mnie Kinga. Ruszyliśmy w milczeniu w stronę wyjścia. Po drodze doszła do nas Martyna i razem weszliśmy na parking do mojego auta. 

----
Kolejny rozdział :) 
Jak zawsze mam nadzieję, że Wam się spodoba. 
Dajcie znać, że to czytacie :) Komentujcie :)
Jeśli macie pytania wbijajcie na aska

Rozdział 13 

- To trzeba zgłosić na policję!- Powiedziałem, Widziałem, że Martyna kiwa głową, na znak że się ze mną zgadza.
- Przecież to jest karalne, on cię najzwyczajniej w świecie zastrasza! - Widziałem, że była bardziej zirytowana i zdenerwowana ode mnie. - Albo przynajmniej chodźmy do wychowawcy, jeśli nie chcesz iść na policję.
- Żeby to jeszcze było takie łatwe. On napisał, że jeśli komukolwiek powiem, to tej osobie stanie się krzywda. Nie powinnam wam tego mówić. Przepraszam. - Powiedziała z wyrzutem.
- Weź przestań, jesteśmy przyjaciółmi. Masz nam mówić o wszystkim co do ciebie pisze ten Marcin, rozumiesz? - Nie mogłem tak zostawić tej sprawy, już wtedy wiedziałem, że muszę działać.

- Wiem, jesteście najlepszymi przyjaciółmi jakich mogłam znaleźć, ale nie mogę. - Na policzku Kingi pojawiła się łza. - On jest niebezpieczny, nie mogę was na to narazić. 

- Właśnie jest niebezpieczny, dlatego musimy Ci pomóc. - Powiedziałem zdecydowanym głosem. - Będziesz wracała ze mną i Martyną do domu, będziemy wolny czas spędzać razem, będę obserwował co się dzieje. Zaraz po szkole jedziemy na policję. 

-Ale ja nie mogę nikomu o tym powiedzieć. Żadnej policji rozumiesz ? - Rozpłakała się na dobre. Martyna przytuliła ją bardzo mocno, kołysząc jak małe dziecko.

-Cii... Wszystko będzie dobrze. Nie pozwolimy Cię skrzywdzić. - Dziewczyna pocieszała ją cichym głosem. Kinga zdawała się być coraz spokojniejsza. 

-Dobra. Zrobimy tak, na każdej przerwie spędzamy czas razem. Dopóki nas nie będzie, masz trzymać się wśród ludzi. Jeździsz z nami, jeśli będzie coś się dziać naskoczę na niego. Może tak być ? - Ona niepewnie pokiwała głową. Nie zostawię tego tak po prostu. - Dobra, a teraz chodźcie na lekcję. 

Dziewczyny wstały z ziemi, otrzepały się i ruszyliśmy. Byłem bardzo wściekły na tego gnoja. Nie wiem co mu zrobię, gdy go zobaczę. 

-Gdzie teraz masz lekcję? - Zapytała Martyna. 

-W sali biologicznej. - Odpowiedziała chrypliwym głosem. 

- A później? 

- Technikę. 

-O to dobrze się składa, bo ja informatykę, a z tego co się orientuje to klasy obok siebie. - Powiedziałem do Kingi z lekkim uśmiechem. - Wyjdę po Ciebie i... - Nie zdążyłem dokończyć zdania, gdy Martyna mi przerwała. 

-Bez sensu, żebyś chodził z drugiego skrzydła szkoły po Kingę. Ja mam bliżej to po nią wyjdę, a najwyżej spotkamy się w połowie drogi. - Uśmiechnęła się do mnie. 

- Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł. - Miałem złe przeczucia. Jeżeli Marcin napisał Kini sms, że spotkają się w szkole to może je zaatakować. 

- Oj spokojnie. Damy sobie radę, a jeśli coś będzie nie tak będziemy krzyczeć. Nie bój się. - Martyna próbowała zgrywać odważną. 

- No dobrze. - Uległem.- Ale jak coś to krzyczcie, a najlepiej przygotuj sobie telefon z moim numerem i dzwoń. 

-Tak zrobimy. - Za naszych pleców, rozległ się dzwonek. 

- Dobra, odprowadziliście mnie, a teraz lećcie do waszych klas. - Kinga uśmiechnęła się lekko.  

- Okej to do zobaczenia za 45 minut. - Odwzajemniłem uśmiech. 

Powoli ruszyliśmy korytarzem, gdy Kinga coś sobie przypomniała. 

-Martyna... Jasiek... - Odwróciliśmy się z zdenerwowaniem. 

Perspektywa Martyny

-Martyna... Jasiek... - Głos Kingi był głośny. Natychmiast się odwróciliśmy. Dziewczyna podbiegła do nas i wyszeptała. 

-Dziękuję. Jesteście najlepsi. - Gdy powiedziała to uścisnęła nas mocno. 

- Wiadomo. - Jasiek puścił jej oczko. Wydaje mi się, że jest on bardzo zdenerwowany. Zresztą ja też, ale on wygląda na wściekłego. Ten Marcin będzie miał przejechane, gdy na niego trafi. 

- Teraz lećcie bo się spóźnicie. - Uśmiechnęła się bardzo lekko. Przytuliłam się jeszcze raz do niej i odeszłam. Z Jasiem musiałam się rozdzielić, gdyż nasze klasy są na innych skrzydłach. Gdy szłam wydawało mi się, że ktoś mnie śledzi. Chyba za bardzo się przejęłam sprawą Kini i pomału świruję. Przyśpieszyłam kroku, szłam coraz szybciej, zanim się spostrzegłam zaczęłam biec. Korytarz coraz bardziej pustoszał, więc nic mnie nie spowalniało. W bardzo szybkim czasie byłam pod klasą, czekając na nauczycielkę. Jak dobrze, że babka od plastyki zawsze się spóźnia. Stałam z resztą klasy jeszcze z dobre trzy minuty, aż weszliśmy do klasy. 

40 minut później. 

Gdy dzwonek zadzwonił ja byłam prawie spakowana. Wstałam z krzesła i wybiegłam jak poparzona w stronę klasy Kingi. Jak przed lekcją czułam kogoś obecność, ale w mniejszym stopniu. Teraz nie biegłam, ale miałam szybki krok. Dotarłam do Kini w ciągu dwóch minut. 

-Jestem. - Uśmiechnęłam się. 

-To dobrze. - odwzajemniła uśmiech. - Co jesteś taka zdyszana? 

-Szłam szybko. - Nie chciałam niepokoić jej, więc skłamałam.- Chciałam szybciej być u Ciebie więc się śpieszyłam. - Powoli ruszyłyśmy w stronę klasy technicznej, jeszcze wstukałam numer Jasia, tak jak prosił. 

-Nie potrzebnie. Wiesz... Jestem Wam wdzięczna, ale czuję się jak małe dziecko, które potrzebuje stałej opieki. 

-Może to tak wygląda, ale to wszystko dla Twojego dobra. 

-Wiem o tym. Ale to ciągłe chodzenie, Twoje i Jasia pod moją klasę, jest troszkę dziwne. - Była smutna. 

-Hmm, a może... - Wpadłam na pomysł, ale nie wiedziałam czy się da go zrealizować. 

-Tak? - Na jej twarzy pojawiła się nadzieja. 

-Jakbyś przepisała się do mojej klasy? Ciągle byłabyś pod moim okiem i kontrolą. 

-To nie głupi pomysł. - Ucieszyła się. - I mogłybyśmy więcej czasu razem przebywać. 

-Musimy o tym pogadać z Jasiem. - Stanęłyśmy na korytarzu i uścisnęłyśmy się. Doszłyśmy do miejsca w którym miał dojść Jasiek. Gdy na niego czekałyśmy, wrażenie obserwowanej wróciło. Muszę też o tym z nim porozmawiać, ale nie przy Kindze. Stałyśmy chwilę, gdy podszedł Jaś. 
-To jak ostatnia lekcja i wracamy do domu ? - Uśmiechnął się. 
-Tak, w końcu. - Odezwała się Kinia.- Mam wrażenie, że ten dzień ciągnie się wiecznie. 
-A mi nie za bardzo, wręcz szybko czas płynie. - Powiedziałam. 
-To jak idziemy? - zagadnął chłopak. 
-Tak. - Pożegnałam się z przyjaciółmi i ruszyłam w stronę klasy. Przez cały czas ktoś mnie obserwował, tak jak godzinę wcześniej zaczęłam biec. Gdy tak biegłam, pośliznęłam się na czymś rozlanym i spadłam na jakiegoś chłopaka... 

--- 
Kolejny rozdział :) 
Mam nadzieję, że Wam się spodoba :) 
Komentujcie jeśli macie jakieś spostrzeżenia. Te dobre i złe :) 
Jeśli macie jakieś pytania wpadajcie na aska :) 

Rozdział 12

Kiedy mu wybaczałam zadzwonił dzwonek na kolejną lekcję. Jasiek musiał lecieć, bo miał lekcję w drugim skrzydle budynku. 
-Martyna. Na następnej przerwie pójdziemy poszukać Kingi?
-Tak. Też miałam Ci to proponować. - To była prawda, naprawdę martwiłam się o nią.- Przyjdę do Ciebie pod klasę. Do zobaczenia.

Lekcja ciągła się niemiłosiernie, nie mogłam doczekać się aż pójdziemy szukać Kingi. Gdy zadzwonił dzwonek, szybko spakowałam się i pierwsza wybiegłam z klasy. Pobiegłam korytarzem, ale jak na moją złość akurat z klas wyszli inni uczniowie. Pomyślałam, że w tym tłumie nie znajdę Jasia tak szybko. Na szczęście się myliłam.
-Martyna!
Spojrzałam w stronę, z której dobiegał krzyk, świetnie stłumiony przez głośne rozmowy. To był Jasiek przeciskający się przez wyższych i niższych od siebie uczniów. Dość śmiesznie to wyglądało, tak więc, gdy chłopak przedarł się przez "szkolną dżunglę", ja stałam tam z sarnim uśmiechem na twarzy. Do świata żywych przywrócił mnie Jasiek, który pomachał mi ręką przed oczami.
- Halo, Ziemia do Martyny! - Powiedział ze śmiechem.
- Aaaa... Jesteś już. - Rzuciłam, lekko się czerwieniąc, gdy zrozumiałam o co chodziło Jaśkowi. - To chodźmy poszukać Kingi, zanim się przerwa skończy.
Ja prowadziłam, chłopak podążał kawałek za mną. Przeszliśmy już pod wszystkimi klasami, w tym tłumie trudno było cokolwiek dostrzec, ale i tak nigdzie nie było śladu Kingi. Gdy pytaliśmy się kilku osób czy może jej nie widzieli, żadne z nich nie dało nam pozytywnych odpowiedzi. Zmartwiło mnie to.
- Jasiek, czy myślisz, że ona zaczęła opuszczać szkołę? - Spytałam chłopaka, który jak widać bardzo się zamyślił.
- Czy ja wiem... Może jest chora, albo ma jakieś problemy. - Wymieniał - A może boi się Marcina? Sam już nie wiem... - Rzekł zrezygnowany.
- Hm.. no w sumie, to całkiem możliwe - Powiedziałam, gdy nagle ożywiona nową nadzieją prawie krzyknęłam - Chodź jeszcze do jednego miejsca. Może tam będzie Kinga.
Pobiegłam w stronę schodów. Klasa moja i Jaśka mieściły się na parterze, dlatego musieliśmy pokonać dwie kondygnacje schodów. Gdzieś w połowie naszej trasy, potknęłam się o coś i straciłam równowagę.
- Gdzie lecisz?- Spytał chłopak, równocześnie łapiąc mnie w pasie.
- Wiesz... Zawsze chciałam się nauczyć latać - Odpowiedziałam ze śmiechem. Jasiek w tym czasie nadal trzymał mnie w swoich ramionach. Chciałabym, aby ta chwila trwała w nieskończoność. Ale były teraz ważniejsze sprawy.
- Chodźmy dalej - Powiedziałam, patrząc prosto w oczy Jasia. Widziałam tam mieszankę szczęścia i... No właśnie czego? 
- Dobrze - Odpowiedział, zwalniając uścisk. Podał mi rękę. - No co? Nie chcę żebyś znowu gdzieś odleciała.
Uśmiechnęłam się bardzo serdecznie. I tak jak chciał, tak zrobiłam. Teraz zwolniliśmy tempa. Szliśmy, trzymając się za ręce, jakbyśmy byli małymi dziećmi. Niby taki mały i nic nie znaczący gest, ale dla mnie był bardzo ważny. Jasiek potrafił być bardzo miły i romantyczny.
- Gdzie ty mnie właściwie prowadzisz? - Zapytał.
- Do miejsca, w którym prawdopodobnie może być Kinga. Czyżbyś mi nie ufał? - Drugie zdanie dorzuciłam z uśmiechem. Przy tym chłopaku coraz częściej się uśmiecham. 
- Wierzę ci, tylko tak się zastanawiałem, gdzie mnie zaciągasz. - Zrobił tą swoją minę.
Wybuchnęłam donośnym i szczerym śmiechem. Jasiek w sumie też śmiał się z samego siebie. Chwilę nam zajęło ogarnięcie się, ale na szczęście byliśmy już blisko celu.
Zaraz potem staliśmy pod drzwiami biblioteki. Miejsce to wyglądało jakby wymarło. No tak, kto teraz czyta książki, pomyślałam. Delikatnie nacisnęłam klamkę, drzwi otworzyły się z niewielkim skrzypnięciem. Na pierwszy rzut oka nikogo tu nie było. Ale gdy przeszliśmy z Jasiem pomiędzy regałami z zakurzonymi książkami, znaleźliśmy dziewczynę. Pomimo tego, że nie udało się nam zachować ciszy, Kinga nas nie usłyszała. 

Perspektywa Jasia:

Dziewczyna płakała. Z jej oczu wypływało morze łez. Martyna podeszła do niej i usiadła obok na podłodze. Kinga spojrzała do góry. Jej oczy były całe czerwone. Nie wiedziałem co mam w tej sytuacji zrobić. Z bezradności usiadłem koło dziewczyn.
- Hej Kinia, co ty tutaj robisz?- Spytała miękko Martyna.
Dziewczyna początkowo nie mogła nic powiedzieć, ponieważ targnął nią szloch. Martyna zerwała się i szybko przytuliła przyjaciółkę. Dopiero wtedy Kinga uspokoiła się i wszystko nam wytłumaczyła, jeszcze od czasu do czasu pociągając nosem i chlipiąc cicho.
- Bo... booo... to przez niego... - Jąkała się. Nic nie rozumiałem i to samo odczytałem z wyrazu twarzy Martynki.
- Ale przez kogo? Bo się pogubiłem. - Powiedziałem spokojnie.
- No przez Marcina...- Odpowiedziała prawie niesłyszalnie. Teraz się naprawdę zdenerwowałem. Co ten typek chce od tej dziewczyny. Po mojej głowie w tym momencie krążyło tysiące myśli. Postanowiłem sobie w duchu, że nie dopuszczę go do Kingi, a tym bardziej do Martyny. Nie darowałbym sobie gdyby coś się im stało. Podczas moich rozmyślań, dziewczyny dalej rozmawiały.
- Ale jak to? Czy on ci coś zrobił?- Zapytała przerażona Martyna.
- On mi grozi, pisze do mnie smsy z groźbami, mam wrażenie, że mnie śledzi i widzi każdy mój krok. Nawet nie wiem skąd on ma mój numer telefonu, specjalnie zmieniałam go, a on bez trudu go zdobył...- Mówiła dalej. - Ja boję się go i jak widać jemu sprawia to radość. Już nie daję rady, ja nawet nie chcę opuszczać domu, bo obawiam się, że Marcin stoi za rogiem ulicy i na mnie czeka. Ja nie wiem czego on ode mnie chce. Przecież ja mu nic nie zrobiłam... A dzisiaj przeszedł samego siebie. Wysłał mi wiadomość, że spotkamy się w szkole, dlatego tu uciekłam. Niewiele ludzi wie o tym miejscu, jak właściwie widać.
- To trzeba zgłosić na policję!- Powiedziałem, Widziałem, że Martyna kiwa głową, na znak że się ze mną zgadza.
- Przecież to jest karalne, on cię najzwyczajniej w świecie zastrasza! - Widziałem, że była bardziej zirytowana i zdenerwowana ode mnie. - Albo przynajmniej chodźmy do wychowawcy, jeśli nie chcesz iść na policję.
- Żeby to jeszcze było takie łatwe. On napisał, że jeśli komukolwiek powiem, to tej osobie stanie się krzywda. Nie powinnam wam tego mówić. Przepraszam. - Powiedziała z wyrzutem.
- Weź przestań, jesteśmy przyjaciółmi. Masz nam mówić o wszystkim co do ciebie pisze ten Marcin, rozumiesz? - Nie mogłem tak zostawić tej sprawy, już wtedy wiedziałem, że muszę działać.


-----
Kolejny rozdział :) 
Z powodu wczorajszego braku weny, rozdział został stworzony przez mega zdolną, śliczną i kochaną moją przyjaciółkę Agnieszkę <3 
Dziękuję Ci :D 
Jeśli macie pytania wpadajcie na aska. 
Komentujcie czy podobał się Wam rozdział :D ( Mi się mega podoba :) ~ Alexi.
( Ps. Czasami rozdziały będzie pisać Agnieszka :) Wszystko będzie zależało od mojego samopoczucia i motywacji :) ) 





  

Rozdział 11

 Gdy odchodziłam, zauważyłam wzrok jednej, dziewczyny ode mnie starszej zdaje mi się, że z klasy Jasia. Ominęłam ją, nie patrząc na nią. Zazwyczaj miałam kompleksy, ale gdy zobaczyłam ją natychmiastowo wzrosły. Była chudą,blondynką o dużych zgrabnych nogach. Przy niej wyglądałam okropnie. Gdy byłam już w budynku, obejrzałam się za siebie. Pierwszą rzeczą którą zauważyłam to właśnie tą laskę podchodzącą do Jasia. Natychmiastowo się odwróciłam. Dlaczego jeden nowy przyjaciel, wywołuje u mnie tyle emocji?. 

Perspektywa Jasia. 

Martyna nie chętnie zgodziła się na moją propozycję. Może byłem zbyt natarczywy, ale mam kilka powodów dla których chcę aby ze mną wracała. Jednym z nich jest to, że się o nią boję. Wolę wracać z nią i mieć pewność, że jest bezpieczna. Tak samo boję się o Kingę, dlatego ją też będę odwoził. Drugim powodem jest jej towarzystwo, lubię z nią spędzać czas, rozmawiać nawet na te trudne tematy, śmiać się i jej dokuczać. Na tą myśl uśmiechnąłem się do siebie. Martynka weszła już do szkoły, ja nie śpieszyłem się zbytnio. Boję się jak każdy, ale nie daję tego po sobie poznać. Zbliżałem się do wejścia, gdy zaczepiła mnie jedna dziewczyna z mojej klasy, chyba miała na imię Madzia. Była dość wysoka, ale i tak byłem od niej wyższy, miała włosy koloru blondu, i dosyć ładne oczy. Ale nie podobały mi się aż tak jak Martyny.

-Hej. Jak stresujesz się ?-  Uśmiechnęła się do mnie, odsłaniając białe zęby. 

-Hej.- Odwzajemniłem uśmiech, lecz nie tak radośnie.- Nie, jest dobrze. - Nie chciałem wypaść na mięczaka, musiałem skłamać. 

-To dobrze. Ja gdy zaczęłam się tu uczyć, bardzo się bałam. Ale nasza klasa jest całkiem w  porządku, zaaklimatyzujesz się szybko. - Puściła mi oczko.- A jakbyś chciał pomocy to możesz się do mnie zgłosić, pokażę Ci gdzie co jest, na kogo uważać i w ogóle. 
-Dzięki, ale już ktoś inny mi to zaoferował.- Zauważyłem jak mina dziewczyny diametralnie się zmienia. Jeszcze sekundę temu była uśmiechnięta, a teraz miała poważny wyraz. 
-No... okej. Ale jak coś to pamiętaj, że zawszę Ci pomogę. 
-Będę pamiętał.- Uśmiechnąłem się, gdy w tle zabrzmiał dzwonek. - Chyba musimy iść na lekcję.   

-No tak.- Dziewczyna znowu zaczęła się uśmiechać.- Chodźmy.
Gdy doszliśmy pod klasę był niezły tłok. Gdy dziewczyny zauważyły Magdę idącą ze mną zrobiły wielkie oczy. To dziwne bo wczoraj po wyjściu z klasy wszystkie mnie otaczały, a teraz żadna nie chce podejść. Ale nie będę się jak na razie tym przejmował. Aż do przyjścia nauczyciela, Madzia stała ze mną. Pytała się skąd przyjechałem i o kilka spraw, właśnie zapytała o rodzeństwo gdy przyszła nauczycielka polskiego. Bardzo mnie to ucieszyło, nie chciałem jej opowiadać o Bartku i mojej rodzinie. Wszedłem do klasy na luzie, siadłem przy wolnej ławce. Lekcja się rozpoczęła od sprawdzania obecności, norma. Gdy Pani Grudnicka doszła do mojego nazwiska, do klasy wpadł jakiś chłopak. Nie zauważyłem go wczoraj na rozpoczęciu.  
-Ooo, Mateusz. Jak miło Cię widzieć kolejny rok.- Grudnickiej głos ociekał ironią.- Ale mam nadzieję, że to ostatni rok Twojej nauki w tej szkole. 
-To zależy od Pani.- On obojętnie minął nauczycielkę. Nie było innej wolnej ławki, niż moja więc musiał usiąść ze mną. 
-Dobrze. Na kim skończyłam, a tak Jan Dąbrowski? 
-Jestem.- Wstałem z ławki. 
-Dobrze, usiądź. 
Zrobiłem jak kazała. Zaraz po mnie wyczytała Mateusza Dębskiego. Jak przypuszczałem wstał mój " kolega" z ławki. Dzięki sprawdzaniu obecności mniej więcej dowiedziałem jak się nazywają ludzie z mojej nowej klasy. Nauczycielka zaczęła przedstawiać nasz program roczny. Nie za bardzo mnie to interesowało, zdaje się że Mateusza też. 
-Więc jesteś nowy.- Szepnął.
-Jak widać.
-To dobrze. Ja jakby nie patrzeć też.
-Ale jak skoro nauczycielka mówiła... - zbił mnie z tropu.
-Kiblowałem. Ale może kiedyś indziej Ci to opowiem. 
-Dobra.
Cała lekcja minęła spokojnie, byłaby wręcz nudna gdyby nie Mateusz. Całkiem dobrze się z nim rozmawiało. Na przerwie zapytałem się, gdzie mogą znajdować się 1 klasy liceum. Nie wiedziałem dokładnie w której jest Martyna, ale chciałem ją poszukać. 

Perspektywa Martyny. 
Całą pierwszą lekcję byłam rozkojarzona. Ciągle miałam przed oczami Jaśka z tą laską. Niby nie powinno mnie to interesować, ale miałam złe przeczucia. Głupie myśli, muszę pamiętać co sobie obiecałam, NIE PRZEJMOWAĆ SIĘ !!! Po dzwonku spakowałam się i wyszłam na korytarz. Dziś lekcje mam prawie w jednym miejscu dlatego tylko podeszłam pod przeciwne drzwi. Stałam tak przysłuchując się rozmową dziewczyn. Nie za bardzo interesowały mnie ich rozmowy, chwaliły się która poderwała więcej chłopaków. Takie rozmowy od dawna mnie tylko wkurzały. 
-Martyna? - Poczułam lekkie dotknięcie na moim ramieniu. Odwróciłam się, za mną stał Jaś. 
-Co?- Uśmiechnęłam się pomimo mojego lekkiego focha. Niby kim on jest, żeby mógł mi rozkazywał? 
-Mogę chwilkę z Tobą pogadać? Na osobności. - Zerknął na dziewczyny z mojej klasy. 
-Okej, choć.- Odchodząc zerknęłam na nie, miały szeroko otwarte oczy. Wyglądały tak jakby zobaczyły pierwszy raz ósmy cud świata. Jasiek też to widział, posłał im szeroki uśmiech. Co on chce przez to zdziałać? 
-No co chciałeś?- Zapytałam, obojętnym tonem. 
-Chciałem Cię przeprosić. - Posłał mi delikatny uśmiech.- Po prostu musisz to zrozumieć. 
-Tylko ja tego, nie rozumiem. Może mi wytłumaczysz? 
-Chodzi o to, że się boję o Ciebie i Kingę.- Gdy o niej wspomniał przypomniałam sobie, że nigdy nie mogę jej zauważyć. Martwię się o nią, ale przez Jaśka całkiem wyleciało mi z głowy jej problemy. Jaka ze mnie przyjaciółka... 
-Że o Kingę zrozumiem, ale o mnie... przecież nie masz o co. - Posłałam mu pytającą minę. 
- W tym rzecz że Marcin Cię widział, gdy broniłem Kingę. Może chcieć Ci coś zrobić.- Co do tego miałam inne spostrzeżenie, ale mógł mieć rację.-  Noo ale bo to też nie o to chodzi. 
-A o co? - Zaciekawiłam się.
-Lubię z Tobą przebywać... A zwłaszcza Cię wkurzać. - Posłał mi zadziorny uśmiech. Odwrócił się ode mnie i pomachał do grupki dziewczyn stojących przy ścianie. 
-Ależ ty mnie nie wkurzasz.- Skłamałam, żeby nie był taki dumny.- Ale dobra przyjmuję przeprosiny. 
Kiedy mu wybaczałam zadzwonił dzwonek na kolejną lekcję. Jasiek musiał lecieć, bo miał lekcję w drugim skrzydle budynku. 
-Martyna. Na następnej przerwie pójdziemy poszukać Kingi?
-Tak. Też miałam Ci to proponować. - To była prawda, naprawdę martwiłam się o nią.- Przyjdę do Ciebie pod klasę. Do zobaczenia.